ای یوسف خوش نام ما خوش می​روی بر بام ما ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما در گل بمانده پای دل جان می​دهم چه جای دل

ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما جوشی بنه در شور ما تا می​شود انگور ما آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما

    

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما      ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون		چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما
		روی سوی خانه خمار دارد پیر ما
در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم		کاین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است       روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد		عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما
با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی		زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما
تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش		آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما
		رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

ساقیا برخیز و درده جام را		خاک بر سر کن غم ایام را
ساغر می بر کفم نه تا ز بر		برکشم این دلق ازرق فام را
گر چه بدنامیست نزد عاقلان		ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را
باده درده چند از این باد غرور		خاک بر سر نفس نافرجام را
دود آه سینه نالان من		سوخت این افسردگان خام را
محرم راز دل شیدای خود		کس نمی‌بینم ز خاص و عام را
با دلارامی مرا خاطر خوش است		کز دلم یک باره برد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن		هر که دید آن سرو سیم اندام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شب		عاقبت روزی بیابی کام را