این منم در پـیشگاه ِ چشم ِ تو
ماندهام در نیمهراهِ چشم تو
ِ
یا در ِ میخانه بر مستان ببند
یا چنان پـیمانه بر ایشان بخند
تا کی ازتشویش باید سوختن؟
صبر کردن ، لب به دندان دوختن
گریه دارم آرزو ، دستت کجاست ؟
خندهی ِ جادویی ِ مستت کجاست ؟
این زمین شایستهی ِ یک ریشه نیست
آسمان اندازهی ِ اندیشه نیست
لیکن ای نقشآفرین ِ عشق ِ من
ای نشسته در کمین ِ عشق ِ من
من به زندان ِ زمین هم راضیم
گر به پـای ِ خویش میاندازیم
آتشی باید فراهم ساختن
این هوسها را در آن انداختن
نی به آتش هر چه گوید باک نیست
نی مگر از جنس ِ این خاشاک نیست ؟
عشق یعنی درکِ ابهامی لطیف
عشق یعنی بوسه بر نامی لطیف
من به لطف و مهربانی دلخوشم
من به خوابی آسمانی دلخوشم
گر نخواهی عشق ِ من ، من نیستم
گر نخوانی عاشقم پـسچیستم ؟
من که عمری غافلم از حال ِ خویش
چون بگویم با تو از احوال ِ خویش؟
از غبار ِ کهکشان تنهاترم
وز کلام ِ عاشقان رسواترم
هرگز از دست ِ خودتآزردهای؟
جرعهای از جام ِ حسرت خوردهای؟
بردهای دل را به جمع ِبیدلان؟
رفتهای در حلقهی ِ بیحاصلان؟
زندگی همراه ِ تو از من گریخت
آرزو از برگ برگ ِ شاخه ریخت
قلب ِ من آهنگ ِ خاموشی گرفت
قصهام رنگ فراموشی گرفت
ِ
کوهِ صبر از اشتیاقم میشکافت
روح ِ من در دشت و صحرا میشتافت
چون اسارت در خور ِ آزاده نیست
عشقبازیم اتفاقی ساده نیست
بی تو شعرم بی قراری میکند
گریهام آیینهداری میکند
کاش خلوتگاه ِ تو یک در نداشت
کشتی ِ طوفانیم لنگر نداشت
